IVF

Chasing Dreams

Objaśnienie Drzwi Świętych

przede wszystkim chcę wam wszystkim podziękować za ogromne wsparcie, jakie otrzymaliśmy po śmierci mojej matki. Otrzymywanie kondolencji, ślubów modlitewnych i kart Mszy Św. było bardzo wzruszające. Moja rodzina i ja jesteśmy bardzo wdzięczni.

dla każdego z Was, którzy mogli przegapić kolumnę z zeszłego miesiąca, moją matkę znaleziono zamrożoną na śmierć na podwórku jej zakładu opieki nad wspomnieniami. W ciągu tygodni od jej śmierci przyjaciele pytali, czy zmagałem się z poczuciem winy z powodu tego, co się stało. W końcu to ja ją tam umieściłem. Czy obwiniam się za jej śmierć? Czy dręczą mnie żale? Czy jestem załamany „katolicką winą”?

to pytanie skłoniło mnie do myślenia o poczuciu winy, „Katolickiej” i innych, o naszym często dysfunkcyjnym związku z tą emocją.

przede wszystkim odpowiedz na pytanie: tak i nie. Kiedy to się stało po raz pierwszy, oczywiście poczucie winy było jedną z wielu emocji wirujących w mojej głowie. Umieściłem ją tam. Potem chciała odejść, a ja jej nie ruszyłem. Więc tak, na poziomie trzewnym, czułem się winny. Przez kilka nocy, na początku, leżałem w łóżku szlochając i powtarzając, w kółko, ” tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro.”

ale to była czysta, irracjonalna emocja. Potem zacząłem to przemyśleć. Czy umieściłem ją tam, by była zaniedbana i zamrożona na śmierć? Oczywiście, że nie. Wręcz przeciwnie, zrobiono to specjalnie, aby tak się nie stało. Czy byłem nieostrożny w wyborze obiektu? Jeszcze raz, nie. Zrobiłem badania na szczycie badań. Zapłaciliśmy dodatkowo za to, co wydawało się być „najlepszym” obiektem, specjalnie po to, aby miała najlepszą opiekę. Czy przeoczyłem jakieś czerwone flagi? Nie, Nie było żadnego. I tak, chciała odejść. Ale ciągle ją pytałem ” dlaczego chcesz odejść? Czy ktoś cię źle traktuje?”Zawsze mówiła, że nie, że nie. miała demencję, ale nadal funkcjonowała na tyle dobrze, by o tym wiedzieć. Kiedy stało się coś, co jej się nie podobało, dała mi znać. I zawsze wracało, że dokładnie to zgłosiła.

nie, chciała odejść, bo chciała iść do domu.”Tylko, że nie wiedziała, gdzie jest dom.

nie miałem kryształowej kuli, żeby zobaczyć, co się stanie. Modliłam się o przewodnictwo, robiłam co w mojej mocy i robiłam to z miłości do niej. Nie ma powodu, by czuć się winnym.

i tak odpuściłem.

myślę, że w ciągu ostatnich kilku pokoleń wina była źle oceniana. Mówię w szczególności o zjawisku ” winy katolickiej.”Ludzie narzekają, że ich katolickie wychowanie sprawiło, że czuli się winni za wszystko. Nigdy tego nie doświadczyłem i nigdy tego nie rozumiałem. Dla mnie to proste. Jeśli nie zrobiłeś nic złego, nie ma powodu, by czuć się winnym. A jeśli tak, żałuj za grzechy i przestań to robić. Problem rozwiązany!

uczucie winy, działa tak, jak powinno, to dobra rzecz. Zostało nam dane przez Boga, aby nas ostrzec, że coś w naszym życiu musi się zmienić. Oczywiście emocje nie są nieomylne, więc musimy podążać za procesem, aby zaangażować intelekt i „kierować” naszą winą.

z perspektywy czasu zdałem sobie sprawę, że moje doświadczenie poszło za tym procesem całkiem idealnie.

kiedy po raz pierwszy spotykamy się z poczuciem winy, jest to czysta emocja. Może być poprawne, może nie. W moim przypadku nie. Tak więc pierwszym krokiem jest zawsze zbadanie naszego sumienia, sprawdzenie, czy rzeczywiście powinniśmy czuć się winni z powodu tego, co sprawia, że czujemy się winni. Modlimy się więc do Ducha Świętego o oświecenie i patrzymy na sytuację. Zrobiłem coś złego? Czy to był grzech? Błąd w ocenie? Czasami jest jasne. Czasami tak nie jest. Być może będziemy musieli zbadać Pismo Święte lub nauczanie Kościoła. Być może będziemy musieli wziąć to na modlitwę, aby „wypracować to” z Bogiem.

celem jest uzyskanie pewnej pewności, czy nasza wina opiera się na rzeczywistości. Jeśli jest-jeśli byliśmy w błędzie, nieostrożni lub grzeszni na jakimkolwiek poziomie-rozwiązaniem jest po prostu pokuta, wyznanie, jeśli to konieczne, a następnie postanowienie, aby czynić lepiej. A jeśli nie, uwolnimy poczucie winy.

myślę, że to, co dzieje się w tzw. „katolickiej” winie, jest swego rodzaju zwarciem procesu. Osoba, z jakiegokolwiek powodu, nie chce wierzyć, że zrobiła coś złego. Zamiast spojrzeć na sytuację z czystym okiem, odwracają się i uciekają. Boją się poczucia winy. Unikają wszystkiego, co im o tym przypomina. Mówią sobie, że nie zrobili nic złego. Ale nigdy nie przyjrzeli się temu obiektywnie. Nigdy nie zapraszają do tego Boga. A więc, ponieważ emocje nigdy nie są rozwiązane, idą ” pod ziemię.”Jest nadal aktywny, ale nadal próbują go stłumić.

i to nie jest zdrowe.

dawno temu dowiedziałem się, że ” najlepszym wyjściem z uczucia jest przez to.”Najlepszym sposobem radzenia sobie z poczuciem winy jest stawienie im czoła, z Bogiem, który nas kocha, nawet pośród najgłębszego grzechu. Z pewnością nie ma nic po drugiej stronie tej winy, czego wcześniej nie widział ani nie wybaczył. Kocha nas szalenie-cały czas.

to nie grzech oddzieli cię od jego miłości — to odmowa uznania jej, pójście z nią do niego. On zawsze czeka ze swoją miłością i miłosierdziem.

jestem bardzo wdzięczny wszystkim, którzy się martwili, że mogę zmagać się z niezdrową winą. Nie byłem. Ale niektórzy z was, z jakiegoś powodu, mogą być.

wszystko, co mogę ci powiedzieć, to to, że z Bogiem, który cię kocha, nie ma się czego bać.

Featured image by K. Mitch Hodge on Unsplash

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.